مردی از خانه بیرون آمد تا نگاهی به وانت نوی خود بیندازد و آنرا تحسین کند.

ناگهان با چشمانی حیرت زده پسر سه ساله خود رادید که شاد و شنگول با

ضربات یک چکش رنگ براق ماشین را نابود می کند. مرد بطرف پسرش دوید،

او را از ماشین دور کرد، و با چکش دستهای پسر بچه را برای تنبیه او خردو خمیر

کرد. وقتی خشم پدر فرو نشست با عجله فرزندش را به بیمارستان رساند.

هرچند که پزشکان نهایت سعی خود را کردند تا استخوان های له شده را نجات

دهند اما مجبور شدند انگشتان هر دو دست کودک را قطع کنند. وقتی که کودک

به هوش آمد و باندهای دور دستهایش را دید با حالتی مظلوم پرسید؟

بابا متاسفم برای وانتت اما انگشتان من کی در میان؟پدر خیلی داغون به

سوی وانتش برگشت و شروع به لگد زدن به ماشین کرد . بعد نشست و نگاه

کرد به خط خطیهایی که پسرش روی وانت کشیده بود . پسر کوچولویش

نوشته بود . بابا عاشقتم . پدر بعد از خوندن این نوشته خودکشی کرد.

نکته پندآموز این حکایت:

دفعه دیگری که کسی پای شما را لگد کرد و یا خواستید از کسی انتقام بگیرید

این داستان را به یاد آورید. قبل از آنکه با کسی که دوستش می دارید صبر خود

را از دست بدهید کمی فکر کنید. وانت را می شود تعمیر کرد.

انگشتان شکسته و احساس آزرده را نمی توان ترمیم کرد. در بسیاری از موارد

ما تفاوت بین شخص و عملکرد او را متوجه نمی شویم. ما فراموش می کنیم

که بخشیدن با عظمت تر از انتقام گرفتن است.

مردم اشتباه می کنند. ما هم مجاز هستیم که اشتباه کنیم. ولی تصمیمی که

در حال عصبانیت می گیریم تا آخر عمر دامان ما را می گیرد

باقر (ع) فرمود : در راه حق ، صبر و بردباری داشته باش اگرچه تلخ باشد.