السلام علیک یا صاحب الزمان

بسم خدا، قسم به قلم، نون و الکلام

آقا سلام، من گنه ام، با گنه سلام 

آقا تمام روح من اکنون خزان زده

روحی که یخ زده، شده زخمی و بی دوام

آیا نمی شود که مرا یک نظر کنی؟

یک گوشه چشم بر من گنگ و فقیر و خام؟

حالا مرا ببین و کمی گوش کن، بگو

این امت صبور تو اند و اسیر دام؟

آقا چه روزگار غریبی است، هیچ و پوچ

تنها تویی و دست تو و ذکر سبز فام

بنگر، به چهره، برقع اسلام و دین زدند

این حافظان بی عمل و بی نشان و نام

شبهای جمعه، غربت تو، جمکران، دلم

آدینه صبح، ندبه و ایمان و ذکر و گام

آقا تمام این غزلم نذر چشمهات

عجل الله تعالی فرجهل علی ظهور تو و یک دعا؛ سلام

امام علی (ع) : روزگاری بر مردم خواهد آمد که از قرآن جز نشانی ( قرآن خوانده میشود ولی به آن و دستوراتش عمل نمیشود ) ، و از اسلام جز نامی  باقی نخواهد ماند .   ((مردم خود را مسلمان می نامند در صورتی که دورتر از همه کس به اسلام هستند )) .مسجدهای آنان در آن روزگار آبادان ، اما از هدایت ویران است.مسجد نشینان و سازندگان بناهای شکوهمند مساجد ، بدترین مردم زمین می باشند ، که کانون هر فتنه ، و جایگاه هرگونه خطاکاری اند ، هرکس از فتنه بر کنار است او را به فتنه بازگردانند ، و هرکس که از فتنه عقب مانده او را به فتنه ها کشانند ، که خدای بزرگ می فرماید : به خودم سوگند ! بر آنان فتنه ای بگمارم که انسان شکیبا در آن سرگردان ماند!. و چنین کرده است ، و ما از خدا می خواهیم که از لغزش غفلت ها در گذرد.    نهج البلاغه حکمت 369